آفتاب را به میله می کشند غافلان 

غافلند 

که خود اسیر می شوند

تیر های کور 

سوت می کشند و باز 

قلب های سوت و کور 

ماشه می کشند  

قلب های گرم   

تیر می کشند و باز ...

تبر 

تنها خائنی است 

که بی چشمداشت 

مادرش را  

تکه تکه می کند

قلب آسمان نمی تپد 

آفتاب را به خون کشیده اند 

ستارگان شب زده 

غریو می کشند 

و دام ها که چیده می شوند 

مترسکی داد می زند 

هوار می کشد 

کلاغ ها 

زمین موج خون  

پر از تله 

پر از بلاست